Je gaf mij de kans

Ik ga het maken

Boterbloem

Kun jij mij de warmte geven

Dal van de draken

Laag bij het dwarrelende pad

Die je meeneemt naar beneden

Vlak bij de leeuwenkuil

Maar die houden zich schuil

Kom je in het dal van de draken

Waar monniken bloed,

naar wijn doen smaken

De koster verft zijn kerk

In de kleuren van het licht

In de nacht blinkt hij

En is het een ster

die op de hemel is gericht

In het dal van de draken

Willen de monniken,

het hart wit wassen

Maar de draken spuwen vuur

En voor die hitte bestaat geen kuur

Raad is om deze plek te meiden

En voor het licht te gaan strijden

Alleen de nacht valt

Duistere wezens lopen rond

Vampieren willen jouw bloed

Er is niemand die jou daar voor behoed

Misschien het stralende licht van de kerk

Maar om daar te komen,

is heel veel werk

Mocht de koster je,

ook nog eens binnen laten

Zodat de nachtwezens,

jou niks kunnen maken

Van alle kanten komen zij eraan

Hij moet nu toch echt,

die kerk binnen gaan

Door wild hard te kloppen op de deur

Verbreekt de koster uiteindelijk,

jou uit de duistere sleur

©Ralph Mulder 25-11-2015

Onze Puinhopen

O wereld in puin
Wat doe jij jezelf toch aan
Mensen met een domme geest
Moesten eens beter denken
Dan was het nooit zo geweest
Als kinderen met wapens spelen
Maar niet de juiste regels delen
Ze zijn zo mens onterend
Dat vrouw en kind,
zich niet kunnen verweren
Alle schepsels lijden
Maar onze leiders,
kunnen ons niet bevrijden
Economie gaat beter
De strijd wordt heter
O wereld je wil niet in angst geloven
Maar de vlam valt niet te doven
Laat haat gewoon preken
Het valt over ons als een deken
Wie gelooft in een goede afloop
Daar is het hart van positiviteit te koop
Laten we ons vooral niet smelten in vrees
Kijk uit met negatieve,
wat je elke dag leest
Al staat de wereld ook in brand
Het geluk van de dag,
ligt nog steeds in je eigen hand

© Ralph Mulder 24-11-2015

Als vriendschap nog bestaat

 Nemen om te geven

In de vriendschap gedreven

Mogen jaren elkaars zinnen tolereren

Om zonder zeggen de ruggen plotseling te keren

Vriendschap blijft dan toch een illusie

Maar wat is de basis

Als het verdwijnt zonder enige ruzie

Gedacht je te kennen

Maar aan de stilte valt evenmin te wennen

Zie daar sta je achter een hoge muur

Ik werp harde stenen

Om het te breken

De ballonnen met antwoorden liggen

Daar in het ruim erachter

Alleen sta jij niet toe

Om erbij te komen

Hard gelach om naar antwoorden te blijven gissen

Waarom zou ik me zo in jou vergissen

Je mond spreekt nog steeds over mij

Maar mijn gedachten laten deze tijd vrij

Zonder reden kan ik het niet invullen

De waarheid is het enige

Die deze warrige mist kan onthullen

Ik begraaf het verleden met pijn in mijn hart

Voor mij komt er elke dag weer een nieuwe start

Ik kijk neer op de gesloten bunker

Het is jouw eigendom

Betreedt in je eigen denkwijze

Vastgeketend aan je eigen gedachtestroom

Ik kan niets inbrengen

Gekweld tot je geestelijk stek

Verlaat ik met gedane zaken deze plek

©Ralph Mulder 20-12-2011